Deze peperdure auto sprint in 5,75 seconden van 0 naar 200 km/h
De Ferrari F80 is de opvolger van de iconische LaFerrari. Die had nog een vertrouwde V12, maar bij de F80 pakt Ferrari het anders aan. Het aantal cilinders werd gehalveerd, en er kwamen drie elektromotoren bij. Enigszins gespannen stappen we in de bolide van 3,7 miljoen …
Men zegt dat in Italië alles draait om eten, Ferrari en de paus – in die volgorde. Maar de nieuwste supersportwagen uit Maranello is zo vooruitstrevend dat zelfs Italianen hun eten koud laten worden. De F80 is de nieuwste van legendarische modellen waarmee Ferrari ongeveer een keer in de tien jaar laat zien wat technisch mogelijk is. In deze Ferrari eist vooral de hybride-aandrijflijn de aandacht op, met een verbijsterend systeemvermogen van 1200 pk.
De F80 staat in het rijtje met iconen als de 288 GTO, F40, F50, Enzo en LaFerrari. Maar anders dan de laatstgenoemde twee doet de F80 afstand van de door Ferraristi aanbeden V12. De beoogde vermogenssprong was simpelweg niet haalbaar met een twaalfcilinder. In plaats daarvan kiest Ferrari voor een aandrijving met een 3,0-liter V6, twee elektrische turbo’s en drie elektromotoren. Diverse componenten worden gedeeld met de drievoudige Le Mans-winnaar 499P.
0-200 km/h in 5,75 s
Waar de verbrandingsmotor in die endurance-hypercar maximaal (680 pk) levert, komt de V6 in de F80 tot piekwaarden van 900 pk bij 8750 toeren, de begrenzer ligt daar iets boven bij 9200 tpm. Net als bij de plug-in hybride Ferrari 296 GTB ligt het hybride-pakket als middenmotor achterin, maar daar houden de overeenkomsten wel op. De 2,28 kWh-batterij van de F80 hoeft niet aan de stekker en er is geen EV-modus.
In plaats van één elektromotor heeft de F80 er drie, net als de 849 Testarossa. De elektromotor achterin is direct gekoppeld aan de verbrandingsmotor, fungeert als startmotor en wint energie terug met maximaal 70 kW. Deze zogeheten MGU-K (Motor-Generator-Unit-Kinetic) is goed voor 81 pk en 45 Nm. De twee elektromotoren voorin drijven elk een voorwiel aan. Ze leveren allebei maximaal 142 pk en 121 Nm. De Ferrari F80 heeft dus vierwielaandrijving (e-4WD) met torque vectoring.
Maak van Auto Review jouw favoriete bron in Google. Zo zie
je betrouwbaar autonieuws voortaan als eerste in je zoekresultaten
verschijnen. Voeg ons toe via deze link.
Formule 1-techniek
Bij de techniek achter deze elektromotoren zie je duidelijk dat Ferrari gepokt en gemazeld is in de Formule 1. Ze zijn omhuld met ultradunne koolstofvezel, wat zorgt voor hogere energiedichtheid en minder gewicht. Hun maximum toerental bedraagt 30.000 tpm. Met hun 300 pk leveren ze een aanzienlijke bijdrage aan het totale vermogen van 1200 pk. De sprint van 0 naar 100 km/h legt de F80 in een krankzinnige 2,15 seconden af, de 200 km/h wordt na 5,75 seconden afgetikt. Topsnelheid: 350 km/h.
Gokkast
Om te voelen wat die cijfers betekenen, zijn we uitgenodigd op Misano, het circuit ten zuiden van Rimini aan de Adriatische kust. Het circuit kent een snelle, vloeiende lay-out met technische, relatief langzame secties aan het begin en het einde. De lengte is exact 4,226 kilometer.
Bij het optrekken zorgt de combinatie van de elektromotoren en elektrisch aangedreven turbo’s voor een directe respons, zonder turbogat. Echt helemaal niets. De hybride-techniek voelt als een cheatcode uit een videogame, waarbij je tijdelijk superkrachten krijgt. Elke minimale beweging van het gaspedaal wordt meteen omgezet; volgas betekent onmiddellijk een onverbiddelijke, adembenemende versnelling. De snelheidsmeter is nauwelijks bij te houden, de cijfers rollen omhoog als een gokkast in Las Vegas. Op het rechte stuk is de F80 simpelweg oppermachtig.
Heerlijk geluid
De schakelmomenten van de achttraps DCT-transmissie benaderen die van een GT3-racewagen zo dicht mogelijk. Het toerental stijgt zo snel dat een F1-achtig shiftlight noodzakelijk is om niet in de begrenzer te belanden. Het is geen schelle V12-symfonie en je krijgt evenmin een alles-of-niets turboklap, maar een lineaire, altijd paraat staande vermogensopbouw.
Het geluid is diep en gelaagd: een grom als van een chagrijnige tijger die overgaat in een rauwe middentoon en uiteindelijk eindigt in de typische Ferrari-gil. Ja, het geluid wordt waarschijnlijk kunstmatig versterkt, maar het blijft een indrukwekkend spektakel. Vanbuiten klinkt de Ferrari overigens vrij beschaafd, alsof zelfs de geluidsgolven in dienst staan van de aerodynamica.
Neerwaartse druk
Alles aan de carrosserie draait om maximale downforce: 1050 kilo bij 250 km/h, onder meer dankzij een driedelige frontsplitter. Ook de 1,80 meter lange achterdiffuser en de actieve achtervleugel die 20 centimeter kan uitschuiven én van hoek kan veranderen, dragen daaraan bij. De actieve ophanging helpt door optimale luchtstroming te behouden bij sportief rijden.
De van de Purosangue afgeleide en verder ontwikkelde dubbele draagarmen rondom beperken rol- en duikbewegingen vrijwel volledig, terwijl er net genoeg beweging overblijft voor feedback. Volgens Ferrari maakt dit de F80 op Fiorano zo’n vijf seconden sneller dan de 270 kilo lichtere LaFerrari – en zelfs sneller dan een 296 Challenge op slicks.
Dat geloven we meteen, want op de optionele Michelin Pilot Sport Cup 2R-banden legt de F80 een stabiliteit aan de dag die zelfs veel racewagens niet halen. Het actieve onderstel compenseert het extra gewicht en zorgt voor messcherpe koersveranderingen, terwijl subtiele lastwissels voelbaar blijven. Zelfs bij stevige drifts blijft de auto goed beheersbaar. Het snelst is hij echter wanneer je vroeg remt, geduldig instuurt en hem daarna vol uit de bocht laat schieten. De remmen zijn uitmuntend.
Liefdesbrief
Oké, de Ferrari F80 is perfect voor Misano, Mugello en Monza, maar is-ie ook op de openbare weg een beetje te doen? Het voelt als heiligschennis dat de meeste van de aanstaande 799 eigenaren hun F80 nooit op het circuit zullen gebruiken. Toch blijkt hij ook in het dagelijks verkeer verrassend goed te rijden. Het complexe en peperdure actieve onderstel werkt ook op gewone wegen uitstekend: het biedt dezelfde controle als op het circuit, zonder stug te worden, en filtert oneffenheden moeiteloos weg.
Alles lijkt precies goed afgestemd, als een handgeschreven liefdesbrief. In de automatische stand schakelt de transmissie zijdezacht en het nieuwe stuur met fysieke knoppen maakt de bediening intuïtiever, ondanks de afwijkende vorm. Zolang je de breedte van 2,06 meter goed kunt inschatten, is de F80 zelfs bij lage snelheden al erg leuk.
1200 pk vraagt om respect en concentratie, maar de F80 rijdt toch verrassend toegankelijk. Ferrari positioneert hem als een raceauto voor de weg, maar het gevoel is eerder andersom: een eersteklas straatsportwagen die op het circuit verwoestend snel is en opnieuw de grenzen van het mogelijke verlegt.
