TEST Honda Prelude (2025): veegt vooroordelen over hybrides van tafel

Kun jij je ’m ook nog herinneren, de rode Honda Prelude met gele stippen van Bassie & Adriaan? Het was er eentje van de tweede generatie, compleet met klapkoplampen, oogstickers en plastic wimpers. 

Ontvang elke week een gratis test in je mailbox met onze nieuwsbrief!

Tip

De Kodiaq | Ook als Plug-in hybride

Breng je zaterdag tot leven met de ruime Škoda Kodiaq. Nu ook als Plug-in hybride met elektrische actieradius tot 123 km.

Ontdek 'm nu

Alleen al door die herinnering werden we blij toen we de eerste geruchten over een nieuwe Prelude hoorden. Tegelijkertijd hielden we ons hart vast; hopelijk zou Honda niet hetzelfde recept volgen als Ford voor de huidige Ford Capri. SUV's met een schuin aflopende achterruit zijn er al genoeg ...

Gelukkig, een echte coupé!

Eind 2023 konden we opgelucht adem­halen. Op de eerste foto’s van het studie­model zagen we een verschijning in de stijl van de oude Preludes. De conceptcar was slank, rank en sportief. Latere berichten over de hybride-aandrijflijn deden ons weer twijfelen. Hoe dan ook konden we niet wachten om ermee te gaan rijden. 

Dubbel eerbetoon

Behalve een eerbetoon aan de eerste vijf generaties Prelude, is het nieuwe model ook een ode aan 25 jaar hybride-techniek binnen Honda. Die begon in 1999 met de eerste Insight, ­eveneens een compacte coupé. De meest succesvolle hybride Honda in Nederland was de bijtellingsgunstige Civic Hybrid. Daarvan werden in twee jaar tijd tegen de 12.000 stuks verkocht. Helaas zal de Prelude het waarschijnlijk moeten doen met een kleine schare coupéliefhebbers.

Lees ook Wie een leuke tweedehands hybride zoekt, kan niet om deze zeldzame Honda heen

Lolbroek eerste klas

Ons advies aan hen: laat je vooral niet weerhouden door de term ‘Hybrid’ in de modelnaam. Want door een zeldzame combinatie van technologische acrobatiek en ouderwets, lichtvoetig stuurplezier, is de nieuwe Prelude een lolbroek eerste klas. Alsof de ingenieurs de avonturen van Bassie en Adriaan als rode draad door het ontwikkelingsproces hebben laten lopen.

Grote verschillen met de Civic

Je reinste kul natuurlijk. Voor de techniek en het rijplezier dat de technici voor ogen hadden, hoefden ze echt geen VHS-banden te bekijken. Een blik op de huidige Honda Civic bood genoeg aanknopingspunten. Maar denk nu niet dat de Prelude eigenlijk een coupéversie van de gewone Civic is. De nieuwkomer heeft een 12 centimeter kortere wielbasis, maar juist een grotere spoorbreedte. Terwijl de Prelude dezelfde geavanceerde multilink-wielop­hanging heeft als de Civic Type R. En dat voor 40.000 euro minder ...

Lees ook TEST hot hatches - de Ford Focus ST heeft één probleem en dat heet Honda Civic Type R

'Slechts' 184 pk

Net als de ‘gewone’ Civic, maakt de nieuwe Prelude gebruik van Honda’s e:HEV-systeem. Ruggengraat daarvan zijn een 184 pk en 315 Nm sterke elektromotor die wordt gevoed door een compacte lithium-ionaccu, én een tweeliter benzinemotor met 143 pk, die werkt volgens het zeer spaarzame Atkinson-­principe. Een traditionele versnellingsbak ontbreekt, in de plaats daarvan is de vier­cilinder verbrandingsmotor aangesloten op een elektrische overbrenging.

Slimme techniek

Om alle componenten optimaal met elkaar te laten samenwerken, heeft Honda het regelmechanisme ‘intelligent Multi Mode Drive’ (i-MMD) bedacht. In de EV-modus wordt de energie voor de elektromotor ­verzorgd door de accu en staat de verbrandingsmotor stil. Dan is er een hybride-stand waarbij de door de benzinemotor aangedreven dynamo rechtstreeks de elektromotor voedt, die op zijn beurt de voorwielen van kracht voorziet. 

Zo nodig wordt ook de accu bij­geladen. Ten slotte is er de modus waarin de verbrandingsmotor via een directe overbrenging met de wielen is verbonden. Die wordt gebruikt op snelwegtempo, als de tweeliter viercilinder constant met een laag toerental kan draaien.

Hoewel de Prelude dus geen traditionele handbak of automaat heeft, hoef je niet bang te zijn voor een synthetische cvt-ervaring. De slimme elektronica simuleert een achttraps automaat en als je de S+-knop op de middentunnel indrukt, voelt en klinkt de auto zelfs alsof je met de hand schakelt.

Vreemde keuzes

Lekker hoor: eindelijk weer eens een auto waarbij je geen keukentrap nodig hebt om in te stappen, maar waarin je je ouderwets kunt laten zakken. Wel is het jammer dat je de zitting niet kunt verlengen en dat je de rugleuning handmatig met een onhandig ­hendeltje moet verstellen. 

Nog gekker is dat Honda de passagiersstoel zachter en minder steunverlenend heeft gemaakt dan de bestuurdersstoel. Terwijl de bijrijder geen stuur heeft om zich aan vast te houden.

Comfortabele GT

Het eerste deel van de testroute voert ons dwars door Nice. Met de rijmodus in ‘Comfort’ kiest de elektronica dan vaak voor de EV-modus. Daarbij kun je met de flippers aan het stuur ook remenergie terugwinnen. Dat gaat in alle rust en het veercomfort ­verraadt absoluut niet dat je in een sportcoupé rijdt. Ook op de snelweg zorgt de ­Prelude voor een aangename rit, mits je voorin mag zitten. Er is weliswaar een ­achterbankje, maar wie daar kinderen van boven de kleuter­leeftijd neerzet, krijgt geheid de Kinderbescherming op z’n dak.

Interieur roept gemengde gevoelens op

Het dikke stuur ligt lekker in de hand, al zou het wel iets zachter mogen zijn. De afwerking van het wit met donkerblauwe interieur (meerprijs 250 euro) is keurig en de modelnaam is fraai in het alcantara-achtige dashboard geborduurd. Jammer dat het infotainmentsysteem je een jaar of wat terugwerpt in de dashboardgeschiedenis. Vergeleken met de meeste concurrenten doen de graphics en de toetsen ouderwets aan. De traditionele knoppen voor de verwarming en ventilatie maken ons juist weer blij.

De Prelude is dol op bochten

Langzamerhand naderen we het leukste deel van de testroute, waar de wegen als serpen­tines over het bergachtige landschap liggen verspreid. Het feest kan beginnen! En dus selecteren we de Sport-stand. Daarmee ­zetten we de besturing een tandje scherper, de gasrespons directer en de schokdempers straffer. Nadat we ook de S+-knop hebben ingedrukt, kunnen we zelf met de flippers aan het stuur spelen om te ‘schakelen’, maar al heel gauw neemt de techniek het op over­tuigende wijze van ons over. 

Bedrieglijk echt

Of de weg nu omhoog of omlaag loopt, zelden krijg je het gevoel dat je het beter kunt dan de elektronica. En hoewel de verbrandingsmotor ‘slechts’ de generator van energie voorziet, gaat het stijgen en dalen van het toerental alsof hij daadwerkelijk via het gaspedaal met je voet is verbonden. De virtuele schakel­momenten klinken bedrieglijk echt en we worden bij het terugschakelen zelfs op een dotje tussengas getrakteerd. Lachen!

Veel stuurgevoel, grip zat

Hoewel we de besturing een tikje te licht vinden, is de feedback geweldig, evenals de grip van de voorwielen. De Prelude geeft je zo veel vertrouwen, dat je het tempo al snel flink durft op te voeren. We begonnen nog als een Sprinter van de NS, om een paar minuten later door te denderen als een Franse TGV. 

De Prelude heeft veel tractie, vertoont geen nare aandrijfreacties in het stuur en spoort als een malle. Pas als je het heel bont maakt, hoor je af en toe wat gekreun van het geplaagde 19-inch rubber. Gelukkig zijn de Brembo-remmen uitstekend te doseren en merken we na een halfuurtje knallen niks van remmenmoeheid.

Ja, 184 pk is genoeg

Weg is de twijfel over ‘maar’ 184 pk, evenals de opgetrokken wenkbrauwen vanwege de weinig sensationele honderdsprint van 8,2 seconden. In rechte lijn kunnen veel auto’s je prima bijhouden, om op een bochtig traject pijlsnel uit je binnenspiegel te verdwijnen.

Je zou zeggen dat al dat geboender in de bergen zou worden bestraft met een fors verbruik, maar niets is minder waar. Over het gehele testtraject, inclusief snelweg en stadsverkeer, gaf de boordcomputer een gemiddelde van 6,2 l/100 km (1 op 16,1) aan. Zelfs de beste circusvoorstelling van Bassie & Adriaan is er niks bij. We maken een blijde buiging voor de Prelude.

Conclusie

De Honda Prelude is slechts 1,35 meter hoog, maar steekt qua rijplezier met kop en schouders boven het door SUV’s gedomineerde maaiveld uit. Dat Honda zulke complexe techniek zo naturel kan laten overkomen, is een staaltje acrobatiek waar Adriaan in z’n beste tijd een puntje aan kon zuigen. En dat de Prelude zijn berijder daarbij ook nog laat kirren van het lachen, verdient wat mij betreft een staande ovatie. Jammer van de pittige prijs. Hoewel: vind voor 56.764 euro maar eens iets leukers.