Deze Ford uit 1935 was van een Nederlandse prins, maar rijdt als een boevenwagen
De auto waarmee Bernhard von Lippe Biesterfeld voor de eerste keer Nederland binnenreed, miste de aristocratische allure die je van een toekomstige prins zou verwachten. Maar er valt genoeg te vertellen over deze relatief gewone Ford V8 Cabrio.
De levenslustige prins Bernhard von Lippe-Biesterfeld was alles wat mijn vader niet was; een opportunist, een autogek, geldbelust en een notoire vreemdganger. Terwijl ex-verzetslieden hun leven lang als pubermeisjes bleven dwepen met de Duitse prins alsof het een popster uit een boyband was, had mijn vader weinig op met deze koninklijke flierefluiter. Prins Von Lippe Jokkenbrock noemde hij hem. Als kind krijg je dat een beetje mee. Maar Bernhards liefde voor leuke en snelle auto’s vind ik dan weer wel vóór hem spreken. Uiteraard wist hij later als prins-gemaal allerlei prachtige sportwagens te ritselen voor geen of weinig geld.
De auto waarmee Bernhard von Lippe Biesterfeld zich aan het Nederlandse volk presenteerde, miste dus aristocratische allure. Waar men een dikke Mercedes 770, een elitaire Maybach-Zeppelin of een sjieke Horch 830 BL had verwacht, verscheen Bernhard in een relatief gewone Ford. Zijn V8 Cabrio werd in de volksmond dan ook ietwat geringschattend het ‘Fordje van de prins’ genoemd. Terwijl het eigenlijk een heel fijne en snelle auto was. Dat 'Fordje van de prins' bestaat nog steeds en ik ontmoet vandaag de eigenaar Frank Henselman.
Klooien met brommers
Ik kende de auto al van eerdere bezoeken aan het Ford Museum van de familie Den Hartogh in de Bollenstreek. Daar stond deze champagnekleurige Ford V8 uit 1935. Geflankeerd door tekstborden met uitleg en foto’s van prins Bernhard en prinses Juliana uit hun verlovingstijd. In 2016 sloot het museum helaas voorgoed zijn deuren en de unieke collectie viel uit elkaar.
Dan zou je denken dat ‘het Fordje van de prins’ daarna voor altijd in handen zou vallen van een doorgewinterde oranjeklant, maar dat blijkt niet het geval. Hij kwam in handen van Frank Henselmans. “Ik ben geen oranjeklant", zegt hij. "Maar ik heb ook niks tégen het koningshuis hoor. Ik heb vanuit mijn Twentse jeugd wél een grote voorliefde voor Amerikaanse motoren en auto’s ontwikkeld. Het is begonnen met ‘brommers kieken’ en dat gaat al gauw verder met motoren. Mijn eerste was een Ducati, maar daar was ik eigenlijk te lang voor. En toen kon ik een Harley Davidson Liberator kopen. Compleet met een berg onderdelen. Die heb ik in elkaar geknutseld. Ik ben geen monteur, maar alle Twentse jongens klooien wat aan met brommers, dus ik ook. En een Harley Davidson Liberator is eigenlijk gewoon een grote brommer. Ik heb ‘m later weer verkocht en een andere HD gekocht, maar nóg weer kocht ik weer een Liberator terug. Zo gaat dat.
"Later kwam ik te werken op cruiseschepen en heb ik zelfs nog een tijd in Miami gewoond. Dat versterkte mijn fascinatie voor Amerika. Toen ik mijn huidige partner Carla had leren kennen, ontwikkelden we samen een voorkeur voor oudere auto’s. Met name Amerikanen. We zijn begonnen met een Chevy El Camino. Veel Amerikaanser kun je het niet krijgen. Die werd opgevolgd door een Ford Mustang. Daar bleek een Cobra-blok in te zitten en die auto heb ik voorzien van een Shelby-look. Heel erg mooi. En toen hebben we een Chevrolet pick-up truck uit 1938 gekocht. Daar hebben we dit jaar de Friese Elfsteden Oldtimer Rally mee gereden. We hebben er beiden nog spierpijn van. Die auto is bedoeld als kaal en sober werkpaard voor boeren en werklui. Prachtig, maar allesbehalve luxe afgeveerd.”
Zo goed als origineel
Zijn vrouw Carla onderbreekt haar man om te melden dat ze tussendoor ook nog een tijdlang een Peugeot 403 station hebben gehad. Een diesel en dus een walmende nachtmerrie voor iedere fanatieke voorstander van een milieuzone. Maar tot beider spijt bezitten ze die niet meer.
Frank Henselmans: “Nee, die hebben we ingeruild op die Chevy Pick-up. Maar twee jaar geleden waren we toe aan iets nieuws. We waren al bezig geweest met een Ford Three Windows uit 1932, die befaamde coupé die als basis dient voor de meeste hot-rods. Daar zat een Cadillac-blok in en er was wel meer wat niet klopte. Ik ben een type waarbij alles zo origineel mogelijk moet zijn. Via-via kwamen we terecht bij de oldtimerhandel van Juri Castricum in het Noordhollandse dorp Winkel. Die had deze auto in consignatie staan voor de familie van de overleden eigenaar. En die had ‘m weer gekocht van iemand die hem uit het museum in Hillegom vandaan had. Maar heel belangrijk voor mij: deze Ford V8 is natuurlijk zo goed als origineel. Oorspronkelijk wilden we geen cabriolet. Wat moet je met een open auto in Nederland? Maar ja, de auto liep gelijk toen-ie werd gestart, en mooi regelmatig. Die V8 is legendarisch natuurlijk. De meest geliefde auto’s van criminelen zoals Bonnie & Clyde hadden deze 8-cilinder. Die leverde 85 pk en daarmee konden ze alle politiewagens van die tijd makkelijk voorblijven."
Zwart hakenkruis
"De cabrio-versie is sowieso een fantastisch mooie wagen. Dat Bernhard-verhaal was misschien meer bijzaak dan hoofdzaak, maar het maakt het natuurlijk wel leuker. Ik kreeg er de informatieborden bij die in het museum naast de auto stonden, met die tekst en de foto’s van Bernhard en Juliana. Maar daar bleef het bij. Daarna ben ik zelf als een soort detective aanvullend bewijs bij elkaar gaan sprokkelen dat aantoont dat het écht de auto van Prins Bernhard was. Niet dat ik daaraan twijfelde, maar je wilt toch graag zoveel onweerlegbaar bewijs. En dat vond ik ook. Maar dan vooral in details. Ik ging in boeken en op internet op zoek naar allerlei foto’s van de auto met Bernhard en Juliana erbij. Daarbij viel mijn oog op dingen als het koninklijk vlaggetje op de spatborden. Op de foto’s zie je dat die niet op het hoogste punt van het spatbord zijn bevestigd, maar iets daar vóór. Nu waren bij de restauratie in de jaren negentig die metalen vaantjeshouders op de spatborden weggewerkt. Niks meer van te zien. Maar toen ik die spatborden demonteerde, zag je aan de onderkant precies waar ze hadden gezeten. Inderdaad, precies een stukje voorbij het hoogste punt. En dat gold ook voor de semaforen. Dat zijn oranje richtingaanwijzers die naar buiten uitklappen. Die zaten er niet meer op toen ik de auto kocht. Op de originele foto’s zie je dat ze op een wat ongebruikelijke manier waren gemonteerd. Niet verticaal, wat je zou verwachten, maar een beetje schuin. Toen ik het binnenpaneel had verwijderd, vond ik de sporen waar de semaforen hadden gezeten. Die waren dichtgelast. Maar de vorm was exact hetzelfde; niet verticaal maar een beetje schuin. Bingo!
"Ik heb ook veel werk gehad om de oude schildjes die de prins op de grille had bevestigd weer te verzamelen. Daarvoor heb ik een foto van de voorkant eindeloos laten uitvergroten. Later heeft Bernhard een aantal van die schildjes op zijn andere auto’s laten overzetten. Behalve die van het DDAC, de Nazi-versie van de eerdere Duitse Automobiel Club. Daar zat namelijk een zwart hakenkruis op. Ik heb een ander gevonden, maar dat heb ik gedeeltelijk overgeschilderd. Anders roept dat van alles op. Maar ik wil alles exact zoals in 1935."
Huwelijksreis naar Hongarije
"Ik weet nu ook dat Bernhard iets later weer een nieuwe Ford V8 kocht", vervolgt Frank. "Dit exemplaar werd niet ingeruild, maar gebruikt door de beveiligers. Er zijn foto’s waarop Bernhard in zijn nieuwe Ford rijdt en de bodyguards hem volgen met deze auto. Die bodyguards hebben hoogstwaarschijnlijk nog meer sporen achtergelaten. Want de treeplank was beschadigd en met een beetje tape provisorisch gerepareerd. Ik vond foto’s waarbij meerdere beveiligers tijdens het rijden op de treeplank staan. Daar zijn die treeplanken niet op gebouwd natuurlijk. Dus het kan heel goed dat ze daarbij beschadigd zijn geraakt. Frans Vrijaldehoven heeft een boek geschreven over alle auto’s van de prins. Daar neemt deze auto een prominente plek in.
" Wat ik ook heb aangeschaft, is de stripboekserie over Agent Orange. Dat is een serie stripboeken over het leven van Prins Bernhard. Daarin komt deze auto ook voor. Sterker nog, hij siert de cover van een van de boeken. Sommige publicaties beweren dat het koninklijk paar een andere auto had meegenomen op de huwelijksreis naar onder andere Hongarije. Maar ik heb toch echt een foto dat deze auto in 1937 in Boedapest staat. En zo blijf ik maar aan het uitpluizen. Ik moet er bijvoorbeeld nog achter komen of de auto in Berlijn of in Parijs is aangeschaft. Bernhard werkte toen bij IG Farben in Parijs. Maar de auto had die allereerste reis naar ons land een kentekenplaat uit Berlijn. Nog raadsels genoeg.”
Helaas kunnen we de oude koninklijke schavuit niet meer vragen of deze Ford V8 Cabrio uit 1935 misschien wel een van zijn lievelingsauto's is geweest. Of was het toch eerder een van zijn latere Ferrari’s? Of die speciale Bentley? Of misschien wel de Citroen DS Break waarmee hij vaak ging jagen. We zullen het niet meer te weten komen, de prins had nou eenmaal vele liefjes.
