Dit zijn alle bijzondere auto's die Elvis Presley ooit bezat

Elvis Presley werd geboren in Tupalo in de staat Mississippi, het arme zuidelijke deel van de Verenigde Staten. Zijn ouders Vernon en Gladys hadden het bepaald niet breed. Het bezit van een eigen automobiel was voor dit gezin veel te hoog gegrepen. Bovendien liep Presley senior niet bepaald over van ambitie of prestatiedrang. Hij raakte in een fraudezaak verwikkeld en bracht een tijd in de gevangenis door. Later verhuisde het gezin naar een complex van sociale huurwoningen in Memphis.

Die armoedige jeugd zal er ongetwijfeld toe hebben bijgedragen dat Elvis, toen hij eenmaal geld te besteden had, een liefde voor grote auto's ontwikkelde. De meeste mensen zullen hem vooral met Cadillac associëren, met name de befaamde roze Cadillac Fleetwood Sixty Special uit 1955. Toch was zijn belangstelling breder.

Elvis en zijn Cadillacs

Elvis kocht zijn allereerste auto in 1955. Het ging om een roze-witte Cadillac Fleetwood Series 60 van een jaar oud. Deze ging echter in vlammen op, omdat de remschoenen zo heet waren geworden dat ze vlam vatten. Dat zegt wel wat over de rijstijl van de jeugdige Elvis. Kort voor deze tragische autobrand had hij voor zijn moeder een nagelnieuwe blauwe Cadillac gekocht met een zwart dak. Kennelijk vond The King de lakkleur wat gewoontjes, want hij gaf opdracht de auto roze te spuiten. Zowel de kleur als de auto zou iconisch worden. Deze Fleetwood Sixty Special uit 1955 staat nu in het Graceland Museum in Memphis tussen een aantal andere auto’s uit Elvis' verzameling.

Elvis Presley was sowieso niet bang voor een onconventionele lakkleur, want hij kocht op een gegeven moment zelfs een knalpaarse Caddy. Elvis heeft een aantal Series 75 Limousines, Fleetwood Broughams en een Seville gehad. Vaak liet hij ze aanpassen en personaliseren met vreemdsoortige extra’s. Bijvoorbeeld een kermisachtige verlichting in de treeplanken, of dashboardverlichting die kon meeknipperen op de maat van de muziek op de autoradio. Ook liet hij soms een nieuw kofferdeksel of een andere achterbumper fabriceren, met een uitholling of opbergruimte voor het reservewiel. Wat hij maar mooi vond.

Heel lang hielden de meeste Caddy’s het niet uit in Elvis' garage. Maar een gele Brougham met wit vinyldak bleef opmerkelijk lang in het bezit van de zanger met de elastieken benen. Wel drie jaar. Misschien vanwege de unieke nummerplaat die erop zat; 1-ELVIS. Na drie jaar schonk hij de auto aan zijn dokter. Elvis gaf vaker auto’s weg aan familie en vrienden en een enkele keer zelfs aan volstrekte vreemden. Die cadeautjes verschijnen zo nu en dan op veilingen. Zo wist het Louwman-museum een originele Elvis-auto te bemachtigen, een door Elvis persoonlijk opgeleukte Fleetwood uit 1976.

De laatste Caddy die Elvis Presley kocht was een Cadillac Seville uit 1977. Dit was overigens ook geen dertien-in-een-dozijn Seville. De auto was aangepast door het carrosseriebedrijf Fisher. Deze speciale uitvoering heeft een two-tone lak. De kleuren waren door The King persoonlijk uitgekozen; zilver en dieprood. De Seville was tevens voorzien van een CB-radio waarmee de inzittenden met Graceland konden communiceren. Heel geavanceerd voor die tijd. Autotelefoons bestonden nog helemaal niet. Het schijnt dat Elvis Presley tijdens zijn leven ongeveer honderd Cadillacs heeft aangeschaft. Dan ben je wel een soort van fan, ja.

Elvis en de Europeanen

Veel minder bekend is dat Elvis een aantal auto’s bezat van Europese merken. Hij was weliswaar een bewonderaar van grote Amerikanen uit het duurdere segment, maar was bepaald niet eenkennig. Geld speelde geen rol op Graceland en Elvis kocht gewoon wat hij mooi vond. Gezien zijn armoedige jeugd is het psychologisch verklaarbaar dat hij het allergrootste statussymbool ter wereld ook in zijn garage wilde hebben staan; een Rolls Royce Phantom V. Oorspronkelijk was deze auto bedoeld voor miljardairs, sjeiks en vorstenhuizen en dus moest The King er ook een. Toen de splinternieuwe en peperdure Rolls op Graceland verscheen, raakte de diepblauwe lak al snel beschadigd. Er verschenen raadselachtige kleine putjes en krasjes in, allemaal laag bij de grond. 

Na enig onderzoek bleek dat de kippen van moeder Gladys zichzelf gespiegeld zagen in de blinkende lak en meenden dat het vijandige kippen waren. En dus pikten ze naar de indringers. Liever dan de kippetjes van zijn aanbeden moeder de nek om te draaien, koos Elvis ervoor de auto over te laten spuiten. Van hetzelfde kaliber was de Mercedes 600 Limousine die in de garage stond. 'Kijk eens hoeveel geld ik heb!'

Maar Elvis Presley bezat daarnaast ook mini-wagentjes. De zogenaamde ‘bubblecar’ bijvoorbeeld. Dat was een Messerschmitt KR 200, een cadeautje van zijn platenmaatschappij. Er was plaats voor één passagier achter de chauffeur, die met een half stuurwiel de driewieler bestuurde. Het 200 cc grote motortje leverde 10 heuse paardenkrachten. Elvis scheurde graag met dit aparte golfkarretje over Graceland. Hij schonk zijn manager van Nederlandse komaf, de ‘Lying Dutchman’ Tom Parker, zelfs een vergelijkbaar dwergautootje. Dat was een BMW Isetta.

Elvis bezat trouwens meerdere BMW’s. Zo had hij er twee van het type 507. Die auto had hij leren kennen tijdens zijn verplichte diensttijd in Duitsland. Van deze auto van de Bayerische Motoren Werke zijn er maar 252 gebouwd. Commercieel was het geen succes. Onbegrijpelijk, want het is een prachtige sportwagen met een carrosserie van aluminium en een 3,2-liter V8. Elvis had er dus wel kijk op.

Maar hij bezat nóg een aangename sportwagen, een De Tomaso Pantera. Presley kocht deze auto voor zijn toenmalige vriendin Linda Thompson. Een echte rijdersauto die was voorzien van een middenmotor, een V8 met maar liefst 330 pk. De auto had absoluut ‘the looks', maar was niet het toonbeeld van betrouwbaarheid. Dat bleek ook bij Elvis thuis. Na een ruzie met Linda stoof Elvis ziedend het huis uit en wilde hij met brullende motor en gierende banden Graceland verlaten in deze De Tomaso. Lekker demonstratief! Maar die verdomde Pantera wilde niet starten. Niet na één keer, niet na vier keer, ook niet na twaalf pogingen. Elvis raakte nóg meer van de kook, pakte zijn revolver, een Colt 45, en schoot in blinde woede een aantal kogels op dat Italiaanse rotding af.

Hij kon het zich veroorloven, want Presley had nóg een Italiaans raspaard in zijn collectie. Dat was de Ferrari Dino 308 GT4. Elvis was behoorlijk onder de indruk van de rijeigenschappen en het vermogen van de Dino en hij noemde deze auto liefkozend zijn ‘black mamba’. De Ferrari is bewaard gebleven en staat in het Graceland Museum in Memphis.

De ultieme Elvis-auto

De auto die vooral doorgewinterde petrolheads aan Elvis koppelen, is de Stutz Blackhawk. Stutz is een historisch Amerikaans automerk dat in 1938 failliet ging. In 1968 begon het merk een tweede leven dat in 1995 ook weer eindigde met 600 handgemaakte exemplaren op de teller. De herrezen autofabrikant kocht nieuwe Pontiacs van het type Grand Prix, die vervolgens werden ontdaan van al het koetswerk en het interieur. Het kale overblijfsel werd in Italië voorzien van een nieuw en nogal protserig koetswerk in de vorm van een tweedeurs coupé. De lage, en daardoor slank ogende Stutz was maar liefst 5,80 meter lang. De droomauto voor een snel rijk geworden Handige Harrie uit de arbeidersklasse.

De gevestigde elite liep er met een boog omheen; te opzichtig, te plat, te ordinair. Om publicitaire redenen ging de eerste Blackhawk die werd afgeleverd naar Elvis. Hij was er weg van. Dus kocht-ie er door de jaren heen nog verschillende exemplaren bij. En hij leaste er nog een, de Stutz Blackhawk III uit 1973. Dat werd Elvis' lievelingsauto en dat stak hij ook niet onder stoelen of banken. In deze auto werd hij voor het laatst gefotografeerd. Op de avond van 15 op 16 augustus reed hij in deze Stutz Blackhawk naar zijn tandarts en keerde hij avonds laat terug naar Graceland. Elvis Presley zou Graceland niet meer levend verlaten. In die daaropvolgende middag van 16 augustus overleed de King.

Tenminste, dat zeggen ze. Anderen beweren bij hoog en bij laag dat dat allemaal doorgestoken kaart was. Elvis Presley zou nog leven! In dat geval is hij nu 90 jaar en bestuurt hij ergens op de wereld in alle anonimiteit misschien een oude Opel Meriva, of een invalidenkarretje met een bordje 45 km/uur. Hoe het ook zij, zolang wij het nog over hem hebben, leeft The King voort. Al is het alleen maar in onze gedachten.