Dilemma: klassieke auto houden of inruilen voor iets moderners?

Nog even ter verduidelijking: het gaat om een Saab 900 uit 1992, het één na laatste bouwjaar van het oude model, onder liefhebbers '900 Classic' genoemd. En hoewel de auto af fabriek is uitgerust als Aero - met skirts, spatbordverbreders en spoilers - is het niet de krachtigste versie. Uiteraard heeft-ie wel een turbo, want zoals de fans zeggen: "If it ain't blown, it sucks."

Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat mijn 900 slechts een 'S'je' is. Voor de niet-kenners: die heeft een lagedrukturbo, volgens de folder goed voor 146 pk. Met behulp van een originele intercooler en nog een paar kleine ingrepen, beschikt mijn auto inmiddels over 161 rollenbank-pk's. 

Auto voor het leven

Het originele plan was om 'm nooit meer weg te doen. Deze Zweed was een auto voor het leven. Met die gedachte in het achterhoofd heb ik in de loop der jaren flink geïnvesteerd om 'm mooier, beter en leuker te maken. Dat begon met kleine dingetjes als een elektrische antenne, een nieuwe wielenset, een netter stuur en verwarmbare buitenspiegels. En als je eenmaal begint, komt er geen einde aan. Zo volgden de eerder genoemde ombouw tot hogedrukturbo, een versnellingsbakrevisie en een restauratie van de carrosserie.

33 jaar, 388.000 km

Inmiddels is de 900 ruim 33 jaar oud en staat er bijna 388.000 kilometer op de teller. Dan ga je merken dat auto's net mensen zijn. Naarmate de leeftijd vordert, komen er steeds meer kleine kwaaltjes. Zo kwam de auto de laatste tijd vaker bij de Saab-dokter dan verwacht en moest er meer worden opgelapt dan gehoopt. 

Hoge kosten zaaien twijfel

Het begon twee jaar geleden met een rekening van dik 2100 euro. Maar goed, de periode daarvoor waren de kosten best behapbaar geweest. De verwachting was dan ook dat ik de komende tijd gevrijwaard zou zijn van hoge garagerekeningen. 

“De duw in de rug na het ouderwetse turbogat blijft verslavend.”

Maar helaas, ook daarna volgden nog een paar fikse facturen. Daarop stonden overigens opvallend weinig dramatische zaken. Het betrof vooral 'kleine dingetjes'. Maar wel heel véél kleine dingetjes. Na een kapitaalinjectie van zo'n 6000 euro kan de 900 nog jaren voort en is een euthanasieverklaring nog mijlenver weg. 

Afscheid nemen of in Saab-therapie?

Toch is de liefde enigszins bekoeld en vallen de nadelen die ik vroeger altijd met de mantel der liefde bedekte, me tegenwoordig meer op. Geen airco, cruisecontrol of airbags, wel de nodige piepjes en kraakjes, om nog maar te zwijgen van de overdaad aan windgeruis. 

Al ben ik ook nog steeds verliefd op het bopbopbop-geluid dat de (gloednieuwe) ovale uitlaat voortbrengt en de duw in de rug na het ouderwetse turbogat blijft verslavend. Naar deze vorm van beleving zoek je tevergeefs bij vrijwel alle moderne auto's. 

Toch heb ik al stiekem gedatet met twee late Saabs 9000's en zelfs met een paar 9-3's uit het huidige millennium. Veelbelovend, maar nog geen perfecte match. Gaan we scheiden en maakt de oude liefde plaats voor een 'jonge blom'? Of misschien moet ik eens voor iets héél anders gaan. Een fraaie Fransoos met zescilinder? Een oerdegelijke Mercedes W124 misschien? Al blijven sommige Italiaanse schoonheden met Busso-V6 ook lokken.

Een ander alternatief is relatietherapie. Nog een beetje investeren en dan samen opnieuw beginnen. Volgens een collega moet ik voor die optie gaan, want ik zou eeuwig spijt krijgen als ik 'die karakterbak' weg zou doen. Bovendien zou Saab 'te veel in mijn DNA' zitten. Al zijn er ook mensen die zeggen dat voortmodderen zinloos is ... Wordt vervolgd.

Wil je weten hoe dit verdergaat? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Aanmelden

Ontvang wekelijks het laatste autonieuws, de beste tests en af en toe een aanbieding.