Oude Saab als impulsaankoop - ga ik daar spijt van krijgen?

We schrijven juli 1995. Op dat moment ben ik net van ­Zweden naar Curaçao geëmigreerd. Van die verhuizing heb ik nooit spijt gehad, al deed het wel pijn dat ik mijn nieuw aangeschafte Saab 900 NG had achtergelaten. 

De opbrengst van de verkoop had ik nu eenmaal nodig om een nieuwe start te maken. Daarbij hoorde ook een andere, goedkopere - en dus tweedehands - auto. Want hoe klein Curaçao ook is, als je twintig kilometer ten westen van Willemstad woont, heb je echt wielen nodig of, in het Papiaments: koi kareda. 

Ik maakte proefritten met onder meer een Subaru Legacy, een Ford Taurus en een Chevrolet Caprice, maar tot een aanschaf kwam het niet. Na een week of zes was ik het zat om steeds auto’s van familie en vrienden te moeten lenen, om van het reizen per bus nog maar te zwijgen. Tijd voor proefrit nummer zoveel, in een goudkleurige Volvo 240 sedan automaat uit 1987. Voorzien van fraaie coronawielen, airconditioning, centrale vergrendeling en vier elektrisch bediende zijruiten.

Destijds moest ik als rechtgeaarde Saab-fan niets van ‘die ouderwetse, achterwielaangedreven Volvo’s’ hebben. Eigenlijk was de 850 voor mij de eerste Volvo die ermee door kon. Al had ik in Zweden wel ingepeperd gekregen dat de Volvo 240 ‘de betrouwbaarste auto ter wereld’ was. Een geruststellende gedachte, aangezien garantie op occasions een onbekend fenomeen was op Curaçao. 

Meer columns en persoonlijke verhalen lezen? Meld je aan voor de nieuwsbrief! 

Aanmelden

Ontvang wekelijks het laatste autonieuws, de beste tests en af en toe een aanbieding.

Er waren wel een paar ditjes en datjes met de auto, én ik had gesignaleerd dat-ie was overgespoten. Maar goed, op een eiland waar de noordoostpassaat alles continu met een mengsel van stof en zeezout zandstraalt, was dat best verklaarbaar. Maar helaas bleek de wind niet de boosdoener ...

Van een monteur die bij de Volvo-importeur/-dealer werkte, hoorde ik later dat onze gouden Volvo van achteren door een truck was aangereden. Vervolgens was-ie in het brakke water van het Schottegat bij de toenmalige Amstel-brouwerij gedonderd. Om er pas uren later uitgetakeld te worden, waarbij bleek dat de achterbumper zich door de klap ter hoogte van de achterruit bevond. 

Ondanks een total loss-verklaring, werd de 240 visueel opgekalefaterd en was-ie via slinkse wegen toch weer in het verkoop­circuit terechtgekomen. Om uiteindelijk bij mij, de gehaaste koper, te belanden. Lekker dan ...

Na de aanschaf - voor 8000 Antilliaanse guldens, als ik het wel heb - ging er al snel van alles kapot dat normaliter nooit stukgaat bij een Volvo 240. De radiateur en de oliekoeler gingen lek, de automaatbak moest gereviseerd worden en de auto vertoonde talloze elektrische storingen. Die konden alleen verholpen worden als er een compleet nieuwe kabelboom in kwam. En dat was nog maar het begin. Een pijnlijke, peperdure les. 

Toch heb ik onlangs weer in een opwelling een auto gekocht. Geen Volvo dit keer en ook niet uit nood, maar vanwege sentimentele overwegingen. Het is net zo’n Saab 900 als ik 31 jaar geleden in ­Zweden achterliet, met dezelfde, vrij zeldzame 2,3-liter injectiemotor. 

Geen zwarte vijfdeurs uit 1993 als toen, maar een cayennerode coupé uit 1998, en dan ook nog in de bijzondere Talladega-uitvoering. Die had standaard een spoilerlip vóór, een grotere achterklepspoiler, speciaal 16-inch lichtmetaal, meegespoten bumpers en spiegels, een reflectieplaat tussen de achterlichten en verstralers. En dat voor 1250 euro!

Maar het meest bijzondere kenmerk van deze auto heeft niks met de specs te maken; ondanks 3 ton op de teller, is hij roestvrij. Althans, volgens de Saab-specialist in Ootmarsum waar ik 'm ophaalde. Natuurlijk markeren er wel wat ditjes en datjes aan, maar die ga ik grotendeels zelf, hobby­matig verhelpen. Voor weinig – hoop ik …

Foto 1 en 2 zijn met AI bewerkt.