Mijn autojaar: zo werd ik weer verliefd op dit bijna vergeten automerk
Ooit stond Honda hoog in mijn lijstje met favoriete autofabrikanten. Maar net als veel andere Nederlanders, verloor ik het merk de laatste tijd een beetje uit het oog. Totdat ik afgelopen jaar in aanraking kwam met een oude én een gloednieuwe hybride van mijn oude liefde.
Als autominnende, maar arme student, had ik in de jaren tachtig allerlei onbereikbare droomauto’s. De ultieme sleeper was voor mij de Maserati Bituro. Een hoekige, vrij onooglijke sedan, maar wel eentje met een turbomotor die hem sneller maakte dan een Ferrari Testarossa.
In diezelfde periode kon je in mijn studentenkamer steevast een stapeltje autobladen vinden. In de meest beduimelde exemplaren stonden auto’s als de Lancia Thema 8.32 - met Ferrari-V8 - en de Bentley Turbo R. Toch had ik niet alleen een zwak voor vette sedans. Ook snelle sportcoupés als de Jaguar XJS V12 en de Porsche 928 stonden hoog in mijn droomauto-top 10.
Maak kennis met de nieuwe Ibiza, met een nog scherper design en fris interieur. Private Lease 'm nu al vanaf slechts € 299 p/m
Maar ja, ik verwachtte niet dat het schip met geld op me lag te wachten nadat ik mijn talenstudie had afgerond. En zo nam – met tegenzin - de realiteitszin toe. Het resultaat: op mijn favorietenlijstje kwamen ook steeds meer auto’s die een stuk bereikbaarder – en betrouwbaarder – waren dan exotische Italianen en edele Britten.
Verliefd op een Accord Aero Deck
Eén daarvan was de Honda Accord Aerodeck, een schitterende shooting brake met klapkoplampen. Al kostte deze Japanner in 1989 nog altijd meer dan mijn eerste netto jaarsalaris ...
En toen kwam de Honda Civic van de vierde generatie (EF) in beeld. Daarvan had de driedeurs hatchback hetzelfde elegante profiel als de Accord Aerodeck, zij het een tikkie ingekort. Ik maakte een proefrit, genoot van de lage zit, de prestaties van de 90 pk sterke 1.4, de strak schakelende vijfbak en het fraai afgewerkte interieur. Om bij terugkomst geconfronteerd te worden met een wel heel karig inruilbod voor mijn Daihatsu Charade CS Turbodiesel …
Weemoedige herinneringen, spannend nieuws en meedogenloze tests - met onze gratis nieuwsbrief mis je niks!
En dus werd de volgende auto geen Honda Civic, maar een Charade 1.3 TX. Een fel rakkertje met eveneens 90 pk, maar ook een auto die een stuk blikkeriger, lawaaiiger en minder verfijnd was dan die mooie Civic.
Van Daihatsu's naar Saabs en Volvo's
Jaren gingen voorbij en inmiddels had ik de Daihatsu’s verruild voor Saabs en Volvo’s – en een enkele Renault. Aanvankelijk bleef ik de verrichtingen van Honda met belangstelling volgen, maar de laatste jaren raakte de persoonlijke interesse steeds verder bekoeld. Dat heeft deels te maken met de overvloed aan SUV’s – met soms onuitsprekelijke namen – waarmee het merk ons de laatste jaren heeft bekogeld.
Daarnaast speelden de exorbitante prijzen van de moderne Civic – hoe goed ook – een negatieve rol. Erg jammer, zeker als je ziet wat een geweldenaar de huidige Civic Type R is. Die auto is inmiddels zo belachelijk duur, dat-ie bijna in dezelfde categorie valt als de Maserati’s en Jaguars van weleer.
Hernieuwde kennismaking
De oervader van die peperdure Civic Type R was de Civic CRX uit de jaren 80 en 90, in 2010 opgevolgd door de CR-Z. Anders dan z’n voorgangers was het geen bloedsnelle hot hatch, wel een bijzonder sympathieke hybride. Ik herontdekte de charme van het driedeurs coupeetje afgelopen zomer tijdens een youngtimerreportage.
Het was weliswaar een hybride, maar zonder absolute focus op maximale zuinigheid. Rijplezier was nóg belangrijker. Met zijn lage gewicht, handgeschakelde zesbak en sportieve zitpositie beleef je 'm meer als traditionele, compacte sportcoupé dan als een milieudrammer. De elektromotor ondersteunt vooral bij accelereren, maar de verbrandingsmotor blijft de baas. En dan wist Honda die mooie techniek en dat prettige karakter ook nog in een originele, aantrekkelijke koets te lepelen.
Wel blijft het jammer dat de opgepepte versie van Honda's Britse huistuner Mugen Europe nooit op de markt is gekomen. Met een mechanische compressor was het vermogen opgeschroefd van 124 naar 200 pk, terwijl de auto ook 50 kilo lichter was gemaakt. Met resultaat, want de honderdsprint werd ingekort van 9,9 tot 6,6 seconden!
Prelude Hybrid
Dat Honda het nog steeds in de vingers heeft om van een hybride iets heel bijzonders te maken, bleek tijdens mijn testrit met de gloednieuwe Prelude. Want door een zeldzame combinatie van technologische acrobatiek en ouderwets, lichtvoetig stuurplezier, is deze ranke coupé een lolbroek eerste klas.
Ruggengraat van het gebruikte e:HEV-systeem zijn een 184 pk en 315 Nm sterke elektromotor die wordt gevoed door een compacte lithium-ionaccu, én een tweeliter benzinemotor met 143 pk. Een traditionele versnellingsbak ontbreekt, in de plaats daarvan is de verbrandingsmotor aangesloten op een elektrische overbrenging.
Hoewel de Prelude dus geen traditionele transmissie heeft, hoef je niet bang te zijn voor een synthetische cvt-ervaring. De elektronica simuleert een achttraps automaat en als je de S+-knop op de middentunnel indrukt, voelt en klinkt de auto zelfs alsof je met de hand schakelt. Combineer dat met een lichtvoetigheid en directheid die je tegenwoordig nog maar zelden tegenkomt en je hebt een auto die veel sneller aanvoelt dan hij daadwerkelijk is.
En ook al is de Prelude geen snelheidsmonster, hij kleeft zo vertrouwenwekkend goed aan het asfalt, dat hij talloze veel krachtiger auto’s ver achter zich laat. Tenminste, als het traject lekker bochtig is. Kortom: ik heb weer een redelijk realistische droomauto van Honda op mijn verlanglijstje gezet. Wie weet komt het er over een tijdje alsnog van …
De nieuwe SEAT Ibiza met nog scherper design en fris interieur. Private Lease 'm nu al vanaf slechts € 299 p/m
