Terug naar 1990: de Golf regeerde en airco was alleen voor de rijken

Autojaar 1990

In het Nederlandse straatbeeld domineren auto’s als de Volkswagen Golf II, de Opel Kadett E, Ford Sierra, Peugeot 405 en Toyota Carina II. De leasebak is nog vaak een sedan, niemand heeft ooit van een SUV gehoord, laat staan een crossover. Airconditioning is een zeldzaamheid en elektrisch bediende ramen zijn een luxe waarvoor niet iedereen het geld overheeft. ABS? Alleen op de duurdere uitvoeringen. BMW, Mercedes en Volvo hebben een sterke reputatie, maar steeds meer Japanse merken kloppen aan de deur. Mazda, Nissan en Honda winnen snel terrein met modellen die beter zijn uitgerust dan de Europese concurrentie en betrouwbaarder zijn. 

De dieselhype moet nog echt losbarsten, maar wie veel rijdt, zit vaak achter het stuur van een dikke Peugeot 505 of een Golf Diesel, of hangt een gasinstallatie in z'n Volvo.

1. BMW 8-serie

De eerste generatie 8-serie van BMW (E31) kwam in de plaats van de 6-serie (E24), maar werd niet gezien als zijn opvolger - dat is de 6-serie (E63) uit 2004. De BMW 8 was een 2+2 GT en vele malen duurder dan de uitzwaaiende 6. Veel luxer ook, en daardoor zwaarder - in de ogen van BMW-fans wellicht iets té zwaar. En dat terwijl de brandstofprijzen net flink stegen door de beginnende Golfoorlog. Niet handig als je een dorstige V8 (286 pk) of zelfs V12 (300 pk) onder de motorkap had. 

De latere 850 CSi met 5.6 V12 schopte het zelfs tot 380 pk. Deze had ook een aangepaste wielophanging en altijd een handgeschakelde 6-bak. Een M8 is er officieel nooit gekomen. Al heeft BMW later toegegeven dat er wel een rijdend prototype met 640 pk bestaat. Sterker nog: de felrode auto met 6,0-liter V12 werd alsnog aan de wereld getoond.

2. Honda NSX

De Honda NSX (van New, Sportscar, eXperimental) was de eerste in massa geproduceerde auto met een volledig aluminium monocoque. De ontwikkelaars dachten tijdens hun werk maar aan één ding: de Ferrari 328. Die moest en zou het onderspit delven, sowieso op kwaliteitsgebied. Voor de ontwikkeling had Honda de hulp ingeroepen van volgens velen de beste Formule 1-coureur ooit: Ayrton Senna. Hij heeft er drie in zijn bezit gehad. 

In het midden van de auto lag een 3,0-liter V6 met 270 pk én Honda's befaamde VTEC-technologie - pas bij 8300 tpm joeg je de toerentellernaald het rode gebied in. De cockpit bestond voor een beter zicht vooral uit glas (een C-stijl ontbrak) en was geïnspireerd op de straaljager F16. In nog geen 6 seconden reed je 100 km/h en de topsnelheid bedroeg 270 km/h. Toen de NSX in 1990 leverbaar werd, bleek het een van de beste supersportauto's op de markt. Niemand had het meer over de Ferrari 328.

3. Lamborghini Diablo

De Diablo (Spaans voor 'duivel') moest een van de meest iconische Lamborghini's ooit doen vergeten, de Countach. Dat lukte aardig, wat niet in de laatste plaats te danken was aan het extravagante design. Al zag zijn voorganger er nóg opmerkelijker uit. Ook de Diablo had vleugeldeuren, de midscheeps geplaatste 5,7-liter V12 gooide via de achterwielen bijna 500 pk op de weg. De latere SV (van Super Veloce) ging hier overheen (510 pk). 

De letters VT (van Viscous Traction) werden gereserveerd voor de vierwielaangedreven versies. Hiermee was de Diablo de eerste sportwagen van Lamborghini met 4x4. Een andere primeur was voor de Roadster. Dit was het eerste open model met V12 van het merk uit Sant' Agata Bolognese. De Diablo is ook de geschiedenis ingegaan als het eerste productiemodel van Lamborghini dat door de magische grens van 200 miles per hour (322 km/h) knalde. In 2001 moest de Diablo plaatsmaken voor de Murciélago.

4. Toyota Previa

Waarom kan alleen een sportwagen een middenmotor hebben, moet Toyota ergens in de jaren 80 gedacht hebben. En dus nam het begin 1990 de Previa in productie, een full-size MPV met jawel, een middenmotor. Dat had een reden: de 2,4-liter 4-cilinder met ruim 130 pk lag zo plat mogelijk ónder de voorstoelen waardoor het interieur aangenaam ruim was, met naar wens drie zitrijen. Om de sportauto-aspiraties volledig waar te maken, schroefde Toyota er ook nog achterwielaandrijving onder. Al was de Previa er ook met 4x4 (niet in Nederland). 

De Previa was een gek ding. Om achter in de auto te geraken, moest je een schuifdeur openen. Maar dan moest je wel aan de goede kant van de auto staan, aan de passagierskant bevond zich alleen een voorportier. De naam kwam van previdenza wat in het Italiaans zoiets als 'vooruitzien' betekent. Maar in sommige landen staat de Previa vanwege zijn eivorm ook wel bekend als de eggvan.

5. Volvo 900-serie

In de herfst introduceerde Volvo de 900-serie als opvolger van de 740 en 760. De nieuwe 940 en 960 bleven trouw aan het bekende recept: een hoekig ontwerp, achterwielaandrijving en een oerdegelijke constructie. Topmodel 960 kreeg onder meer een gloednieuwe 3,0-liter zescilinder lijnmotor met 204 pk, een modern blok met dubbele nokkenassen en vier kleppen per cilinder. Deze volledig aluminium motor vormde de basis voor Volvo’s latere vier- en vijfcilinders. 

De 940 deed het met een viercilinder benzinemotor (111-190 pk) of een zescilinder turbodiesel (82-122 pk) uit de Volkswagen LT. De 940 en 960 waren ook als Estate heel gewild, vooral vanwege de zeeën aan ruimte en comfort. De 900-serie is uitgegroeid tot een ware cultklassieker, mede omdat het model samen met de latere S90/V90 tot de laatste achterwielaangedreven Volvo's met verbrandingsmotor behoorde. Uiteindelijk verlieten 668.046 exemplaren de fabriek, waaronder 273.296 stationwagons.

6. Renault Clio

De Clio was de opvolger van de Renault 5. De naam is niet zomaar gekozen: in de Griekse mythologie is Clio de muze van de geschiedschrijving. Alsof Renault het al wist, want de Clio heeft inderdaad geschiedenis geschreven. Hij was bij zijn debuut in 1990 direct een schot in de roos. Een jaar later werd hij verkozen tot Europese Auto van het Jaar, een prestatie die de derde generatie in 2006 nog eens dunnetjes overdeed. Alleen de Volkswagen Golf flikte dat kunstje ook twee keer (1992 en 2013). 

Uiteindelijk wist Renault meer dan 4 miljoen exemplaren van de eerste Clio te verkopen. Onder de kap vonden we alles van 1,2-litertjes met 60 pk tot de legendarische Clio Williams: goudkleurige velgen en een 2,0-liter 16V met 150 pk. Oorspronkelijk moesten 2.800 stuks worden gebouwd om te voldoen aan de homologatie-eisen voor rallygebruik, maar de vraag was zo groot dat Renault uiteindelijk pas stopte bij zo'n 12.000 exemplaren.

7. Nissan Primera

Met de Primera deed Nissan een eerste serieuze poging om de Europese middenklasse van repliek te dienen. Dat lukte aardig; de sedan/hatchback/stationwagon die de Bluebird opvolgde, had een Europees design en liep in het Britse Sunderland van de band. Bovendien pakte de Primera in 1991 het zilver in de Europese Auto van het Jaar-verkiezing, die toen nog gedomineerd werd door Europese autofabrikanten. De Primera kreeg de handen van de jury op elkaar door zijn comfort, fijne rijeigenschappen en eh, je kan het raden, zijn betrouwbaarheid. 

Instappen deed je met een 1.6 benzinemotor met 90 pk, maar wie meer geld te besteden had, koos voor de 2,0-liter met 116 pk - later werd dit opgeschroefd tot 150 pk. Speciaal voor Europa leverde Nissan ook een diesel, een tweeliter met 75 pk. In 1991 en 1992 beleefde de Primera zijn beste verkoopjaren met elk bijna 10.000 stuks. Latere generaties hebben dit nooit kunnen evenaren.