Op dit auto-evenement zie je de meest bijzondere en oninteressante auto's tegelijkertijd

Bij het hierboven genoemde Noord-Hollandse evenement werd de autoliefde van het publiek nogal opzichtig geëxploiteerd door commerciële verkopers en standhouders (zie artikel hieronder). En van degenen die vooral graag naar klassiekers wilden kijken, werd de blik vertroebeld door de blauwe dampen van de hotdogs en broodjes hamburger.

Lees ook Waarom je je op dit oldtimerfestival op een ordinaire Paasmarkt waant

Gelukkig ging het er op het terrein van de Toyota-importeur in Raamsdonksveer een stuk minder commercieel aan toe. Daar organiseerde de Vereniging Elk-Merk-Waardig de vierde editie van het zogenoemde Walhalla festijn. Hier viel voor elke autoliefhebber aan de lopende band iets geks, grappigs, merkwaardigs, prachtigs of raars te ontdekken. Er werd naar hartenlust gefotografeerd, gepraat, gelachen, geluisterd en bewonderd. En entreegeld, nee daar doen ze hier al helemáál niet aan.

Laatste kans

Private lease nu de Toyota Aygo X

Stap in de scherp geprijsde Aygo X en rij direct weg in je nieuwe stoere stadsauto vanaf €279 p/m private lease.

Ontdek ‘m nu

Miskend, mislukt, geflopt

Op het centrale parkeerterrein van Louwman en Parqui staan enkel de auto’s van leden van de vereniging te pronken. Dat zijn auto's die aan de volgende criteria voldoen: miskend, mislukt, onbekend, geflopt, vergeten of op een andere manier bijzonder. Als het maar geen algemeen erkende of gewilde klassiekers zijn. Dat resulteert in een rariteitenkabinet zonder weerga. Sommige auto’s zijn vooral bijzonder omdat ze in hun tijd zo verschrikkelijk onbijzonder waren. Doorsnee volumemodellen met conventionele techniek zijn voor liefhebbers niet de moeite waard om te bewaren. En dus werden ze zeldzaam. Hoe vaak zie je nu nog een Opel Rekord, een Simca Chrysler 1307 of een Fiat 128? Op dit evenement kun je ze zomaar tegenkomen. En dat maakt het EMWalhalla tot een bijzonder vrolijke happening!.

Kleurenblind

Langs de route van de bezoekersparking naar het festivalterrein mogen mensen met een anderszins bijzonder voertuig hun vierwielers neerzetten. De meeste daarvan vallen inderdaad niet binnen de overigens ruime grenzen van de ballotagecommissie. Een goed voorbeeld is een Bentley Azure uit 1996. Niet bepaald een miskende wagen, noch vergeten of mislukt. Maar dit donkerblauwe exemplaar heeft paarse leren bekleding meegekregen van de waarschijnlijk kleurenblinde eerste eigenaar. Paars!

Even verderop staat een bruin-metallic Datsun 280 Z. Dat is inmiddels een onbetwiste klassieker, die hoort dus niet op het hoofdterrein thuis. Wel prachtig natuurlijk. Een vette Ford Mustang, hetzelfde verhaal. Ik blijk op een apart veldje beland te zijn waar de jonge en aankomende klassiekers geparkeerd staan van lezers van Youngtimer Magazine. Ook altijd leuk om naar te kijken en om over te praten met de enthousiaste eigenaren, maar qua thema niet merkwaardig of opmerkelijk genoeg.

De sfeer is overal uitermate gemoedelijk en iedereen is in voor een gezellige ontmoeting. De interesse in, of de liefde voor bijzondere auto’s, en vooral zeldzaamheden of rariteiten, is hier de verbindende factor. Het stralende weer zit ook nog eens mee, dus de dag kan niet meer stuk. Op naar het hoofdterrein.

Onbekende Japanners

Bij het welbekende benzinestation voor Louwmans Toyota-World is juist het onderdeel ‘Flops Gear’ van start gegaan. Drie heren becommentariëren ombeurten de Merkwaardige Automobielen die op een soort catwalk stapvoets langs een geïnteresseerd publiek rijden en interviewen de eigenaren. Zo leer ik dat Toyota begin jaren 90 ooit een model heeft uitgebracht met kantelende vleugel-, c.q. vlinderdeuren. De Toyota Sera. Nooit van gehoord. Hier zie ik dus een rechtsgestuurd exemplaar. Grijs geïmporteerd uiteraard, want hij is hier nooit officieel uitgebracht.

Dit soort onbekende Japanners zie ik hier wel meer geparkeerd staan. Een leuk tijdverdrijf is om op afstand raden wat het is. Ik presenteer u de onbekende Daihatsu Opti die qua achterkant sprekend lijkt op de in Nederland weer wél uitgebrachte Subaru Vivio. Maar ook ben ik reeds gestuit op de eigenlijk puur voor de Aziatische markt ontworpen Nissan Pao, Honda Beat (getekend door Pininfarina!) en de Suzuki Cappuccino.

Morris Marina

Van heel ander kaliber zijn de Engelse auto’s uit de British Leyland-periode. Dat daar nog exemplaren van rondrijden mag sowieso een regelrecht wonder heten. Ik geloof niet dat er ooit slechtere auto’s gebouwd zijn dan bijvoorbeeld de Morris Marina Coupé en de Austin Maxi die ik hier zie staan. In mijn studententijd had een vriend van mij een vierdeurs Marina sedan. Oranje, ook dat nog! Dat was toen trouwens een niet ongebruikelijke kleur. Die Marina bleek onverwacht een best fijn rijdende auto te zijn, zij het een beetje bewerkelijk. Voortdurend vielen er kleine, kennelijk niet-essentiële onderdeeltjes van af.

En dan ontdek ik een auto die wij vroeger thuis bijna hadden aangeschaft. Mijn vader was nogal anglofiel en enigszins anti-Duits. En dus overwoog hij eventjes de aanschaf van een Austin Allegro. Daar heeft iemand hem gelukkig vanaf gebracht, maar hier op EMWalhalla staat er gewoon eentje. Nostalgie gemengd met een nog steeds aanwezige opluchting.

Vergeten merken

Dan zijn er nog de echt vergeten automerken. Bedenk maar eens een vergeten Nederlands automerk. Spijker? Daf? Eysink? Carver?

Nee, mijn oog valt op drie gele autootjes van het merk Max! De Max Roadster. Dat was een Nederlands product op basis van de techniek van een Citroen AX. In 1990 werd de eerste geleverd, maar in 1993 was het verhaal alweer over voor het Helmondse bedrijf Max Motors. Toch leuk dat er hier een paar ‘overlevenden’ staan.

Wat het rondstruinen op dit evenement extra leuk maakt, is dat je auto’s tegenkomt die je ooit uitgesproken lelijk, onsympathiek of verwaarloosbaar vond en die nu ineens vertedering oproepen. Zoals de Citroen Axel. Die verscheen in 1985 als opvolger van de LN, die weer een uitgeklede Peugeot 104 ZS was, met een tweecilinder boxermotor in plaats van een volwassen vierpitter.

Net als die LN was, net als de in Roemenië gebouwde Axel, een auto voor fantasieloze bejaarden. Zelden een auto gezien met een burgerlijker uiterlijk dan de Axel. Alles wat er eventueel stoer of schattig aan kon zijn, ontbrak. Maar wat wil je? Roemeense partijleden uit de tijd van Nicolae Ceaușescu hadden zich bekommerd om het ontwerp. Maar anno 2025 betrap ik mezelf er op dat ik denk: ach gut, kijk nou hoe lief, een Axel! Alles wat ooit lelijk was, wordt vanzelf wel weer een keer mooi. Kijk naar huizen uit de jaren 50 of naar van dat bruine jaren 70-meubilair. Er staan te veel bijzondere, half vergeten of mislukte auto’s om allemaal op te noemen of te behandelen. Maar wie als autofiel een leuke middag wilt beleven, moet er volgend jaar beslist bij zijn!

Laagdrempelig

Autojournalist Aart van der Haagen is de oppergod Wodan van dit Walhalla. De huidige vicevoorzitter van de club is één van de oprichters en al jarenlang de spreekbuis van Elk Merk Waardig.

Aart van der Haagen: “ De club bestaat sinds 1 april 2009. Het is begonnen met een groepje liefhebbers die een goedkope stalling zochten voor hun verzameling verschoppelingen uit de autohistorie. Van het één kwam het ander en sinds de coronatijd organiseren we jaarlijks een Walhalla. Sindsdien gaat het hard. Na elke jaargang stromen nieuwe leden binnen. Je hoeft niet per se zelf een auto te bezitten die wel of niet aan de criteria voldoet. We willen vooral liefhebbers trekken. Daarom houden we het laagdrempelig. De jaarlijkse contributie is bij ons maar 26 euro. Bij andere autoclubs zie je weleens dat de leden vooral gefocust zijn op hun eigen auto. Bij ons zijn ze echt geïnteresseerd in elkaars auto’s. Als het maar gek, vergeten, miskend, opvallend of een enorme marketingflop is geweest. Dat vinden we leuk.

We hebben ooit met een vijftal leden ook gezamenlijk voor 1000 euro een Fiat Croma gekocht als een soort deelautoproject. Die moesten we voor de sloop behoeden vonden we. En we houden van gekke dingen. Vanochtend hebben we deze editie door een als paus verkleed bestuurslid laten openen. Omdat vandaag die nieuwe Amerikaanse paus in Rome werd geïnaugureerd. We hebben onze eigen versie van De Heilige Vader in een Cadillac Allanté gehesen, want die heeft ook Italiaanse en Amerikaanse roots.

Internationale faam

Mij was al opgevallen dat er relatief veel auto's met Brits kenteken op het terrein staan. Dat blijkt geen toevel: Aart: "We zijn vorig jaar naar een oldtimerfestival in Engeland geweest en daar hebben we reclame gemaakt voor deze editie van het Walhalla. En in januari al kregen we mails van Engelse autoclubs of we hier een goede camping voor ze wisten. En zo hebben we ook contact met liefhebbers uit Slowakije en Duitsland gekregen. Ook dankzij hen worden we elk jaar weer een stukje groter.

Zelf heb ik vandaag mijn Reliant meegenomen naar Raamsdonkveer. Dat is natuurlijk een absolute rariteit op wielen, en nog veel onbekender dan dat je misschien zou denken. Laatst vroeg een mevrouw nog aan me of ik hem misschien zelf gebouwd had. Dat is ietsje te veel eer, vrees ik!"