TEST Lamborghini Gallardo vs Temerario - zoveel veranderde er in een kwart eeuw

Terug op Italiaanse bodem. Emilia-Romagna, tussen Bologna en Modena. Hier reden we in 2003 met een van de eerste Gallardo’s over kaarsrechte landweggetjes richting de Apennijnen. Het hoofdkantoor in Sant’Agata Bolognese was toen nog bescheiden. Audi had Lamborghini net vijf jaar in handen en trof een merk aan dat leefde op één model: de brute Diablo. Dat was een twaalfcilinder uit een vervlogen tijdperk. Spectaculair op een poster boven je bed, maar in het echte leven een soort mechanische worsteling. Zwaar, onhandelbaar, compromisloos. Rijden voelde soms alsof je op een vlot de Niagara Falls afging – vreselijk spannend en een enorme ervaring, tegelijkertijd vroeg je je af waar je in vredesnaam aan begonnen was.

Tip

De nieuwe SEAT Ibiza

Maak kennis met de nieuwe Ibiza, de sportieve hatchback met nog scherper design en fris interieur. Nu vanaf € 24.990

Ontdek 'm nu

Geen cursus meer

Audi begreep dat het anders moest. De Murciélago, de eerste nieuwe Lamborghini na Audi's overname, was een serieuze eerste stap in de goede richting, maar geen revolutie. Die kwam er wel in 2003 met de Gallardo, die Lamborghini en Audi samen hadden ontwikkeld. Geen ‘instap-Lambo’, maar wel eentje waarin je kon wegrijden zonder eerst een driedaagse cursus nodig te hebben. De auto had compactere afmetingen, normale portieren en een interieur waarin je niet bij elke stop voor een tolstation een Olymische worstelpartij hoefde te leveren om een kaartje te trekken.

Technisch was de Gallardo sterk verwant aan de Audi R8, maar hij had genoeg Italiaanse flair om geloofwaardig exotisch te blijven. De Belgische ontwerper Luc Donckerwolke had met de Murciélago al een nieuwe designblauwdruk voor het merk op papier gezet en de Gallardo volgde die trouw. Na een paar kilometer wist je: deze auto vergroot het verkooppotentieel minimaal met factor 5.

Lees ook Dit peperdure supercarmerk blijft maar recordjaren draaien

Verkooprecords

Op de bergwegen richting Florence bleek de Gallardo geen afgetrainde, woeste stier die je moest temmen, maar een moderne machine die met je meewerkte. Hij reed vloeiend en precies, maar nog altijd meeslepend. Zijn V10 was 'minder motor' dan de traditionele V12’s, maar de auto maakte alles goed met z'n fijne balans. Dat was voor de toenmalige 'Lambomentalisten' nog vloeken in de kerk, maar inmiddels weten zelfs zij beter. Want uitgerekend die toegankelijke Lamborghini redde het merk.

Drieëntwintig jaar later is de Gallardo een youngtimer en Sant’Agata niet meer het dorpse bolwerk van toen. Er werken ruim 2300 mensen en de Urus heeft verkooprecords gebracht. Lamborghini is niet meer puur een exclusief merk voor steenrijke amateurcoureurs met de lenigheid van Naomi Visser en de spierballen van Rico Verhoeven. De Italiaanse supercarbouwer is een wereldwijd begrip met 37 miljoen volgers op Instagram. Die heeft het merk ook te danken aan allerlei influencers, die ondanks de sterk toegenomen toegankelijkheid van de modellen toch nog kans zien om regelmatig een 'plotseling overstekende' boom of lantaarnpaal te raken, maar dat terzijde. De Gallardo en later de Huracán vormden het fundament van het huidige succes: precies op het snijvlak van glamour en gebruiksvriendelijkheid.

Maar de wereld draait door. Elektrificatie is geen vaag toekomstidee meer, maar realiteit. Fans willen een dramatische soundtrack, vermogen en spektakel. Anderzijds dicteren de regelgeving en de groene tijdgeest stilte, een lage uitstoot en efficiëntie. Hoe combineer je die twee werelden zonder je ziel te verliezen? Antwoord: met de Temerario.

Ontspannen

De Temerario is de opvolger van de Huracán – en dus ook van diens voorganger, de Gallardo – maar hij doet alles anders. Hij combineert drie elektromotoren, waarvan twee op de vooras, met de fossiele wildheid van een nieuwe V8 met twee turbo's. Strategie en emotie komen samen in één aandrijflijn. Op papier is dat een rationele oplossing, in de praktijk blijkt het de klassieke combinatie van Dr Jekyll en Mr Hyde, met dien verstande dat Mr Hyde alleen op jouw commando tevoorschijn komt.

Op dezelfde wegen als toen blijkt meteen dat de Temerario ruimer en volwassener is dan z'n spirituele voorganger. Hij biedt meer overzicht en meer bewegingsvrijheid. Je zou zelfs een helm kunnen dragen als je meer een trackday-type bent dan een weekendcruiser die af en toe een bochtig traject meepakt. Het typeert de hele auto; jij bepaalt wat je wilt doen, niet de auto.

In het dorp glijd je bijna geruisloos voort, de elektromotor tussen de V8 en de versnellingsbak zorgt voor een soepele duw in de rug wanneer je rustig rondtoert. Hij laat de Temerario ontspannen door de bebouwde kom zoemen en houdt hem keurig in toom, zelfs als om je heen opgefokte hothatch-piloten met bloeddoorlopen ogen staan te trappelen voor een stoplichtsprint of een overmoedige inhaalactie. We kunnen het hen nauwelijks kwalijk nemen, want het ontwerp van Mitja Borkert straalt niet alleen elegantie uit, maar ook rauwe agressie en een vleugje retro-cool. Geen wonder dat andere autoliefhebbers onmiddellijk in oorlogsmodus schieten zodra de Temerario voorbij komt.

We laten het stoïcijns aan ons voorbijgaan en de auto relaxed zijn werk doen. Totdat de Qubo's en Panda's 4x4 voor ons allemaal zijn afgeslagen en we vrij baan hebben …

Mopperen

Zodra de bochten zich aaneenrijgen richting de Passo della Raticosa, verandert de sfeer en dringt de 800 pk sterke verbrandingsmotor zich meer naar de voorgrond. Hij klinkt in eerste instantie wat gestrest en moppert zich door de lage toerentallen heen. Het liefst klimt-ie ver omhoog in toeren. En precies daar laat hij voelen wat een echt goede verbrandingsmotor nog altijd vóór heeft op een elektromotor: dat felle, mechanische en oneindige doorknallen, tot op snelheden die zich eigenlijk alleen voor het circuit lenen.

En toch. Terwijl we druk bezig zijn met het samenspel van elektro-punch en V8-geweld, denken we even terug aan die eerste Gallardo. Motorisch was hij misschien mooier in balans. Hij had minder vermogen, maar het was toch meer dan genoeg. En geluidsfetisjisten zullen waarschijnlijk sowieso een voorkeur houden voor de V10 in de Gallardo. Met z'n explosieve, scherpe en rokerige klanken is dit de ongekroonde kippenvelkoning van het duo.

De Temerario kan iets anders beter: hij rijdt nog vloeiender, stuurt nog preciezer en heeft een bredere dynamische bandbreedte. Hij is sneller én toegankelijker. Dat was precies wat de Gallardo destijds deed: hij was minder extreem dan de V12’s, maar in de praktijk beviel-ie beter omdat--ie spannend was zonder vermoeiend te worden.

Misschien is dat wel het echte Lamborghini-DNA. Niet zozeer het aantal cilinders of het volume van het uitlaatgeluid, maar de manier waarop een auto je laat rijden. Met gevoel. Met scherpte. Met een lichte onderhuidse kriebel die je altijd bij de les houdt. Als dit de richting is die Lamborghini blijft volgen, hoeven de fans zich geen zorgen te maken. De stier heeft z'n horens nog lang niet verloren en is klaar voor het gevecht met de toreadors van de toekomst.

Lees ook Lamborghini trekt stekker uit eerste EV omdat niemand 'm wil hebben