Op deze plek komen Amerikaanse auto's en hunebedden samen

Hier is vandaag The Hunebed Summer Meet, een bijeenkomst van autobezitters die een grote voorkeur aan de dag leggen voor Amerikaanse automobielen. Een groot stuk grasland achter het lokale theehuis is ingericht als evenemententerrein, compleet met een aanzienlijk aantal tentjes en kramen met autoprullaria, een hoop vreterij, een barbier en een countrybandje. Zelfs een ongeoefend oog stelt al snel vast dat het niet echt een grote-stads-gebeuren is wat hier vandaag plaatsvindt.

Langs de uitgestalde Buicks, Chryslers en Cadillacs slenteren mannen op klompen of op cowboylaarzen. Een aantal is de dag ervoor nog naar de kapper geweest om het matje in de nek te laten fatsoeneren, anderen verstoppen zich achter baarden en zonnebrillen en dragen T-shirts van ZZ Top. Degenen die overigens denken dat roken in ons land bijna is uitgeroeid, komt hier op dit Darpse feestje helaas bedrogen uit. De blauwe walm boven het terrein is bepaald niet enkel samengesteld uit benzinedampen.

Tip

Ontvang tijdelijk tot 50% korting op een Auto Review abonnement

Elke maand op je deurmat: unieke autotests, diepgaande vergelijkingen en sfeervolle reportages

Bekijk actie

Een klein hoekje is gereserveerd voor motoren. Uiteraard vooral Harley’s maar er zijn ook andere merken bij. Bertus is op zijn Norton en Tinus op de BSA.

Alles mag hier staan, als het maar Amerikaans is: echte klassiekers, youngtimers, nieuwe auto’s, pick-ups, brandweerauto’s, campers, noem het maar op. Dat wordt met een korrel zout genomen, want ik zie ook een verdwaalde Volvo 'Kattenrug' en een Volkswagen 1600 staan - met Amerikaanse bumpers, dat dan weer wel. Er lijkt zowaar een poging te zijn gedaan om een beetje orde te scheppen in de uitstalling van al dit Amerikaanse spul. Plymouths bij Plymouths, pick-ups bij pick-ups, maar het is bij een poging gebleven. 

Wat zou het ook? Het zorgt er in ieder geval voor dat de sfeer totaal ongedwongen is, en dat je je als autoliefhebber steeds kan laten verrassen. De opkomst is dermate groot dat dit kennelijk in Noord-Nederland al een welbekend en doorgewinterd festijn is. Bovendien is de boel heel aardig georganiseerd, compleet met verkeersregelaars, sponsoren, mensen in felgekleurde hesjes met walkie-talkies en voldoende urinoirs. De werkelijkheid zal nog een verrassing blijken …

Lees ook Deze autofoto's zijn nep, maar zijn niet met AI gemaakt

Gigantisch gevaarte

Wat je kan verwachten op een Amerikaanse automeeting staat er ook. Het Amerikaans adagium is natuurlijk Groot-Groter-Grootst, zowel wat betreft de omvang van de voertuigen als de cubic inches. Het vredige karakter van de omgeving wordt regelmatig opgeschrikt door het angstaanjagend geroffel van een dikke uitlaatloze V8. Eén deelnemer heeft een dik blok op een aanhanger gezet en laat 'm af en toe brullen als een gewonde straaljager. Je zou een originele holbewoner onder zijn hunebed vandaan kunnen jagen.

Je verwacht natuurlijk een monstertruck en die staat er dan ook! Een Dodge 350 D op een onderstel waar een kleuter met gemak onderdoor kan huppelen. De Amerikaanse vlag wappert vanuit de laadbak hoog boven het bewonderend publiek uit. Het monster is in militaire camouflagekleuren gespoten. Geestig! Alsof je zo’n gigantisch gevaarte ook maar enigszins aan het oog kunnen onttrekken!

Over groot gesproken; ik stuit op een Airstream 345, zo’n aluminium camper met een typisch Amerikaanse vormgeving. Dit exemplaar uit de jaren ‘80 is echter zó immens groot dat je er makkelijk een nieuw AZC in zou kunnen onderbrengen.

Dan mag een General Lee uit de televisieserie Dukes of Hazard natuurlijk niet ontbreken. Als je al een oranje Dodge Charger uit 1969 bezit, laat je hem natuurlijk meteen knaloranje spuiten en plak je daar de kenmerkende letterstickers in het juiste lettertype overheen. Zo hoort dat! Er zijn hier zelfs meerdere General Lee's.

Franse Ford

Of er voor fijnproevers en amateurhistorici van de Amerikaanse oldtimer hier veel nieuws valt te ontdekken weet ik niet zeker, maar mijn oog valt op een auto die ik niet vaak tegenkom. Een Ford Vedette uit 1954 op Nederlands kenteken. Een auto die weliswaar in Detroit werd ontworpen op basis van toenmalige Mercury-modellen, maar in Frankrijk werd afgebouwd en verkocht als een Franse Ford. Toen Simca later de fabriek in Poissy kocht, namen ze ook de modellenlijn over en kwam de auto op de markt als Simca Vedette. Die is veel bekender. Niet echt een Amerikaanse Amerikaan dus, maar zo nauw kijken ze hier niet in Darp. Anders had Darp wel Dorp geheten.

Een Yellow Cab mag ook niet ontbreken en dat doet-ie ook niet.

De meest typerende van Amerikaanse automobielen is natuurlijk de pick-up truck en daar staan er een heleboel van in het weiland. In alle kleuren, maten en bouwjaren. De mooiste vind ik een groene Studebaker M-series uit de late jaren veertig. De in 1966 verdwenen naam Studebaker vind ik nog altijd prachtig klinken.

De Mustang is vanzelfsprekend ook goed vertegenwoordigd, het paradepaardje van de USA-romantiek; vrijheid, weinig regels en een land vol onbeperkte mogelijkheden. De enkele hotrods die het evenement zijn komen opleuken, kunnen ook op bewonderende blikken rekenen. Vooral een knalgele Plymouth Deluxe 2-deurs sedan uit 1949 maakt op mij indruk. De trotse bezitter woont niet ver bij mij vandaan, dus daar moesten we binnenkort maar eens op bezoek.

Hillbilly-cultuur

Ik vraag aan Ingmar Schoonheim, een van de organisatoren, hoelang het Hunebed Summer Meet al bestaat. Het antwoord is verrassend.

“Eh…dit is de eerste keer. Vorig jaar hebben we met een aantal liefhebbers een rondrit georganiseerd met Amerikaanse auto’s. We waren toen met 25 wagens. Het eindpunt van de rit was hier, bij het theehuis in Darp. Toen zeiden we: zullen we volgend jaar een mooi evenement organiseren. De eigenaar van het theehuis was meteen enthousiast en stelde het land achter het restaurant beschikbaar. Het was nog een heel geregel met vergunningen en horeca met meldingsplicht, maar het is uiteindelijk goed gekomen. Dat er hier nu meer dan 500 mensen rondlopen, hadden we ook niet verwacht. En de opkomst van auto’s is ook boven verwachting. We hebben veel geflyerd, tot zelfs in Duitsland en België aan toe. En moet je zien!"

"Wij komen voort uit een autoclub die in 2013 ter ziele ging", vervolgt Ingmar. "We hebben dus wel wat ervaring, maar er is intussen veel veranderd. Maar niet de mensen die van Amerikanen houden. Dat zijn doorgaans wat vrijgevochten mensen die graag de regeltjes aan hun laars lappen. Vrijbuiters. Een beetje Hillbilly-cultuur. In Amerika zelf is het ook een plattelandscultuur. De auto’s, met name de pick-ups, waren werkauto’s om balen stro en kalveren te vervoeren. Dus die mogen er gebutst, roestig en gebruikt uitzien. Hier in Nederland zie je dat ook wel. Mensen uit de Randstad beschouwen hun auto vaak meer als een serieuze klassieker. Hier op het platteland wonen meer rauwdauwers en dat zie je aan hun auto’s. Die kijken niet op een litertje meer of minder benzine. De gedachte dat het enorme benzineslurpers zijn moet je echt uitschakelen in je hoofd. Anders kun je zo’n auto niet rijden."

Burn-out met lijkwagen

Ingmar heeft thuis twee Amerikanen. "Een Plymouth Duster uit 1971, een musclecar met 5,2-liter V8 uit de Vaillant Familie. Geassembleerd in Zwitserland, heel bijzonder. Van deze zijn er maar 130 gebouwd. En ik heb nog een Ford Ranchero uit 1974. Plus een Harley Davidson uit 1983 met een bijzondere zijspan uit 1946, een oude van de ANWB."

"We hebben nog niet zoveel motoren te gast, dat moet nog een beetje groeien met mond-op-mondreclame. We hebben ook geen aanmeldingsplicht. We hebben op Facebook een oproep gedaan en we zijn makkelijk. Er kwam bijvoorbeeld een leuke oude Kever aan en dan zeg ik: kom er maar bij. En er belde van de week iemand die een grote brandweerwagen had en die vroeg keurig of hij mocht komen. Ja natuurlijk!"

"We hebben nog geen stichting of vereniging maar in de toekomst zullen we daar misschien toch aan moeten. Ook om met één mond te communiceren naar bijvoorbeeld de gemeente en sponsoren. Nu zijn het allemaal kennissen en vrienden. Mijn vriend Mike Logtmeijer is een soort van voorzitter en centrale figuur in onze club. 

Zijn vader Eibert en hij waren de drijvende kracht achter de oorspronkelijke autoclub van 25 jaar geleden. Eibert Logtmeijer is 6 jaar geleden overleden en is naar zijn graf gebracht in zijn eigen Plymouth Satelite Wagon uit 1970. Die auto is nu van Michael. We hebben voor het kerkhof een burn-out gedaan. Met de kist erin natuurlijk. Hij had niet anders gewild.”

Lees ook Waarom je je op dit oldtimerfestival op een ordinaire Paasmarkt waant