TEST: deze BMW is een van de beste aller tijden, maar je kunt hem al niet meer kopen
Terwijl de extreme zomerhitte de klimaatdiscussies nieuw leven inblies en de brandstofprijzen naar even extreme hoogten stegen, lanceerde BMW de M2 CS. Geen EV, maar een ouderwets brute benzine-pretmachine met maar één doel: zijn bestuurder in rechte lijn én in bochten een onvergetelijke rijervaring bezorgen.
Alle begin is moeilijk, luidt het spreekwoord, maar soms is het juist het einde dat loodzwaar valt. Zoals het afscheid van de BMW M2 CS waarmee we in twee weken tijd beste maatjes waren geworden. Met pijn in het hart kijken we de compacte Beierse krachtpatser na wanneer een BMW-medewerker het goudhaantje weer komt ophalen. Maar om te begrijpen waar al dat enthousiasme vandaan komt, moeten we terug naar het begin.
Eredivisionist
Plaats delict: Mendig, in de Duitse Vulkaaneifel. Op het circuit aldaar ondergaan al onze testauto’s eerst het vaste programma met metingen van de prestaties in rechte lijn en in bochten. Sebastian Koch, de hoeder van al onze meetgegevens, stapt met een veelbetekenende grijns uit de compacte topsporter. Zijn korte commentaar: “Dit belooft wat voor straks!” Daarmee doelt hij op de exclusieve testuren die later op de Sprint-versie van de Nürburgring op het programma staan.
Zelfs met de 'gewone' standaardmetingen katapulteert de M2 CS zich al naar de eredivisie van de sportwagens. Of beter gezegd: de primera división, want het niveau is écht heel hoog. Om vanuit stilstand naar 200 km/h te knallen, duurt slechts 10,8 seconden. Om vervolgens met koude remmen vanaf 100 km/h na een waanzinnige 31,3 meter tot stilstand te komen. Met opgewarmde remmen is zelfs 30,2 meter al voldoende. Daarbij moeten we wel vermelden dat onze testauto is uitgerust met de optionele carbonkeramische remmen. Later zou blijken dat die voor de regelmatige circuittijger bepaald geen overbodige luxe zijn.
Verrassend comfortabel
Op weg naar de nabijgelegen Nürburgring nemen we het interieur van de gelimiteerde M2 CS nader onder de loep. Voorin staan uitstekend gevormde carbon kuipstoelen. Die houden je lichaam niet alleen als een bankschroef op zijn plaats, maar blijken ook tijdens langere ritten verrassend comfortabel. Je zit gevoelsmatig twee verdiepingen lager dan in een gewone BMW 2-serie Coupé en bent daardoor perfect één met de auto. De M2 CS serveert bovendien een flinke hoeveelheid speelgoed voor de fanatieke bestuurder, zoals een rondetimer en drift-analyser. Ook zijn onder meer het onderstel, de tractieregeling, motorrespons, besturing en schakelsnelheid uitgebreid naar wens in te stellen. Andere typische CS-details zijn de hoogwaardige carbon middenconsole en het fors bemeten stuur. Dat is bekleed met stroef alcantara en voorzien van een dode markering op twaalf uur.
Wat onderweg naar de Nürburgring eveneens opvalt, is het veercomfort. Hoewel de breedgeschouderde M2 zelfs stilstaand gespierde sportiviteit uitstraalt, wordt hij tijdens alledaags gebruik nooit irritant hard. Integendeel. Ondanks de vanzelfsprekend beperkte veerwegen en stevig afgestemde adaptieve dempers, blijft er een verrassend prettig restje comfort over. Maar dat is eigenlijk bijzaak. Waarvoor de CS werkelijk is gebouwd, merk je pas zodra je het circuit oprijdt. In ons geval is dat de Sprint-variant van de legendarische Nürburgring.
Superlatieven
De baan in de Eifel laat zich op onze testdag niet van zijn beste kant zien. In de AMG Arena ligt nog wat vuil op het asfalt van een eerder evenement, maar dat mag de pret niet drukken. Al tijdens de eerste kennismakingsronden komen we superlatieven tekort. Vooral de enorme stijfheid van de carrosserie, de afstemming van het onderstel en de compromisloze manier waarop alle componenten elkaar aanvullen, maken grote indruk – nog voordat we de absolute limiet hebben opgezocht.
Juist zulke eigenschappen vormen de basis van alles wat een goede sportwagen snel en vertrouwenwekkend maakt. En dat geldt des te meer op een technisch en veeleisend circuit als dit. Met zijn communicatieve karakter weet de BMW in een mum van tijd veel vertrouwen bij zijn bestuurder te wekken. Hij blijft altijd voorspelbaar en uitstekend beheersbaar. Elke reactie is logisch en reproduceerbaar, en de overgang naar overstuur op het gas verloopt heel geleidelijk. Verraderlijke lastwisselreacties blijven uit, en ook wanneer je hem met uitgeschakelde rijhulpsystemen stevig over de kerbstones jaagt, blijft de CS opvallend goedaardig en vertrouwenwekkend.
Bizarre grip
En dan die messcherpe besturing! Zelfs de lastigste bochtencombinaties snijd je er bijna spelenderwijs mee aan. De feedback voelt altijd natuurlijk en de directheid is precies goed. Geen overdreven nerveuze reacties rond de middenstand en uiteraard geen aandrijfkrachten in het stuur: veel beter wordt het niet. Er gaat dan ook maar weinig tijd overheen voordat we de limiet durven op te zoeken. Daarbij valt vooral de bizarre mechanische grip van de vooras op. Ondanks een gewicht van bijna 1700 kilo stuurt de coupé zonder enige aarzeling in, houdt hij zowel in snelle als langzame bochten moeiteloos een krappe lijn vast en is onderstuur vrijwel afwezig. De speciaal voor de CS ontwikkelde Pirelli-banden lijken zich in het asfalt vast te bijten. En als je snel van richting wisselt, toont de M2 CS een sensationele wendbaarheid. Hij voelt veel lichter aan dan de weegschaal doet vermoeden en lijkt naar elke volgende bocht te verlangen. Snelle knikken, krappe haarspeldbochten en ingewikkelde combinaties: de BMW verslindt ze allemaal met enorme gretigheid en indrukwekkend hoge snelheden.
Zescilinderhart
Over snelheid gesproken: in al ons enthousiasme hebben we het nog niet eens over de fantastische aandrijflijn gehad. Onder de motorkap klopt een zescilinderhart zoals je dat van BMW hoopt te krijgen. De 530 pk sterke biturbo trekt vanaf lage toerentallen al stevig door en bouwt hoger in het toerengebied een bijna ongelooflijke stuwkracht op.
Tegelijkertijd is het vermogen uitstekend te doseren. De achttraps automaat werkt perfect met de motor samen en ramt de versnellingen er in zijn scherpste stand zo snel doorheen dat er bij elke schakelactie een lichte ruk door de auto gaat. Een tikje ruw, maar minder grofstoffelijk dan bij CS-modellen uit het verleden.
Ook akoestisch weet de M2 CS alle juiste emoties aan te spreken. Bij lage toerentallen klinkt een diepe, volle brom, terwijl de zescilinder richting de toerentalbegrenzer steeds rauwer en scherper gaat trompetteren. En hoewel alleen de achterwielen alle koppel en vermogen voor de rubberkiezen krijgen, is de tractie ronduit indrukwekkend. Aan het einde van het rechte stuk voor de start-/finishlijn tikt de M2 CS 240 km/h aan. Vervolgens moeten de onverzettelijke remmen de bijna 1700 kilo zware BMW terugbrengen naar slechts 60 km/h. Daarbij geven ze geen krimp.
Uitverkocht
Daarmee zijn we bij de harde cijfers aangekomen. Subjectief levert de M2 CS een verbluffende voorstelling, maar ook de meetapparatuur registreert krankzinnige bochtsnelheden. Na onze rit met deze Beierse pretkanonskogel stopt de klok uiteindelijk bij een indrukwekkende 1 minuut en 35,7 seconden. Los daarvan biedt de M2 CS rijplezier in zijn puurste vorm – de essentie van waar BMW's 'M-pire' al decennialang voor staat. Een fantastische rijdersauto die op trackdays werkelijk niets te wensen overlaat, qua dynamiek veel duurdere exoten het nakijken geeft en ondertussen ook in het dagelijks verkeer perfect uit de voeten kan. Zelden waren het gevoel van de bestuurder en de stopwatch het zo roerend met elkaar eens: de M2 CS behoort tot de beste BMW's aller tijden - daar kan geen elektrische Neue Klasse iets aan doen. Geen wonder dat de gelimiteerde oplage van 2000 stuks al is uitverkocht. Om alsnog een verse M2 CS te bemachtigen, moet je - naast een bom duiten - óf heel veel geluk hebben, óf ergens een demonstratiemodel zien op te duikelen.
